Olsztyńska Grupa TAK jest niecodziennym zjawiskiem na polskiej scenie poezji śpiewanej (przez innych nazywanej "krainą łagodności"). Wyobraźcie sobie bowiem, że oto odwieczny bard spotkał na swojej drodze znakomitego harmonijkarza bluesowego oraz wokalistę i gitarzystę grającego w stylu Jimiego Hendrix'a. Mieszanka na pierwszy rzut oka wybuchowa, ale czyż nie taka właśnie jest receptura najlepszych drinków :-) Tak więc do pieczołowicie hołubionego klimatu krakowskiej Piwnicy pod Baranami, Garczarka, Czyżykiewicza (i wielu, wielu innych, których nie jestem tu nawet w stanie wymienić) ci młodzi ludzie wnieśli nagle olbrzymi ciepły powiew zupełnie innej harmonii. I jak się okazało, życie znowu było mądrzejsze od książki, bowiem wrażliwość muzyczna i oczekiwanie piosenki z tekstem wyzwoliły nieoczekiwane pokłady dynamiki i twórczego zamieszania.

Na efekty nie trzeba było długo czekać, Słuchacze zareagowali aplauzem na stopniowaną dramaturgię koncertów, zmiany w dynamice i różnorodność muzyczną aranżacji. Ciepło przyjęto również warsztat muzyczny i tekstowy w pełni autorskiego repertuaru. Wszystko to jednak byłoby niczym, gdyby nie ten ulotny, niepowtarzalny klimat, jaki możemy spotkać na koncertach Grupy TAK. Warto się tam wybrać, aby posłuchać tej spójnej, kompletnej opowieści o człowieku, o zbieranych przez niego młodzieńczych doświadczeniach, o dościgającym go zewsząd pięknie i brutalności, zadziwieniu i ambiwalencji. W wykonywanym programie usłyszycie własny głos, podczas kilkudziesięciu minut nagle, w niezaplanowany i przedziwny sposób, odbędziecie retrospektywną wycieczkę w głąb swojej duszy - dodajmy - wycieczkę barwą i niejednolitą, obfitującą w momenty satyryczne i liryczne. Nad tą całością nieustannie będzie spoczywał ciepły spokój, optymizm i wiara w wielkość każdego z nas, nawet tego najmniejszego, postrzeganego człowieka.

Co najciekawsze, Grupa TAK nie robi przy tym żadnych magicznych zabiegów, przypomina jedynie proste prawdy, wypowiada myśli pełne humanizmu i zdecydowanej afirmacji ludzką osobowością. Przypomina tylko to, o czym milczy się tak zajadle w podle programujących nas mediach. "Miejcie nadzieję, choć tę lichą, marną...". Jeżeli zdarzyło się Wam zapomnieć te piękne słowa, zaproście ich pod swoje strzechy, postawcie garniec wina, a zagrają z serca. Zagrają z pełną ufnością, że kiedy już po wszystkim zamilkną gitary, wyjdziemy razem jako nieco lepsi ludzie.